Komünist Enternasyonal'in II. Kongresi'nde (1920) Lenin'in hazırladığı “Ulusal ve Sömürge Sorunları Üzerine Taslak Tezler”, Daha sonra bu yaklaşım IV. Kongre'nin (1922) “Doğu Sorunu Üzerine Tezler”inde de geliştirildi.
Özellikle 11. madde. Lenin burada geri kalmış/sömürge ülkelerde ulusal kurtuluş hareketlerini desteklemenin koşullarını altı başlık halinde sıralıyor:
- Komünistlerin bağımsız çalışması:
Komünistler burjuva-demokratik ulusal kurtuluş hareketini desteklemeli, fakat onun içinde erimemeli; proletaryanın bağımsız örgütlenmesini ve siyasal çizgisini her koşulda korumalıdır. - Gerici dinî ve feodal güçlere karşı mücadele:
Özellikle ruhban sınıfına, dinî ve diğer gerici/Ortaçağ kalıntısı unsurlara karşı mücadele edilmelidir. - Pan-İslamizm ve benzeri hareketlere karşı dikkat:
Ulusal kurtuluş mücadelesini, hanların, toprak sahiplerinin, mollaların vb. iktidarını güçlendirmekle birleştiren akımlara karşı mücadele edilmelidir. Lenin özellikle Pan-İslamizm'i örnek verir. - Köylü hareketinin desteklenmesi:
Toprak ağalarına, büyük toprak mülkiyetine ve feodal kalıntılara karşı köylü hareketi desteklenmeli; işçi sınıfı ile devrimci köylülük arasında mümkün olan en yakın ittifak kurulmalıdır. - Burjuva milliyetçiliği ile komünizmin birbirine karıştırılmasına izin verilmemesi:
Komünist Enternasyonal ulusal kurtuluş hareketleriyle geçici ittifak yapabilir; ancak komünistler bu hareketlerle birleşmemeli ve kendi bağımsızlıklarını korumalıdır. Lenin'in çok önemli formülasyonu budur: Burjuva-demokratik hareket desteklenebilir, fakat proletarya hareketi onun içinde erimemelidir. - Emperyalizmle yapılan sahte bağımsızlık ilişkilerinin teşhiri:
Emperyalist güçlerin ekonomik, mali ve askerî bağımlılığı sürdürdüğü halde ülkelere biçimsel/sözde siyasal bağımsızlık vermesi teşhir edilmelidir.
No comments:
Post a Comment